Bir ergenin veya gencin terapiden yararlanabileceği birçok farklı durum olabilir. Fakat fikir vermesi için bir gencin terapiye ihtiyaç duyabileceği bazı durumları aşağıda açıkladık: 

1. Duygusal Zorluklar: Sürekli üzüntü, anksiyete/kaygı, korku veya ruh hali değişimleri veya günlük yaşamı etkileyen duygusal dalgalanmalar veya hissizlik yaşanması.

2. Davranış Değişiklikleri: Aileden veya arkadaşlardan uzaklaşma, ani davranış değişiklikleri veya alışkanlıklarında belirgin değişiklikler.

3. Travma veya Kayıp: Bir sevdiğinin kaybı, travmatik bir olay, zorbalık veya büyük bir yaşam değişikliği gibi önemli olaylarla başa çıkmak.

4. Kimlik Sorunları: Özsaygı, kimlik problemleri veya cinsellik ve cinsiyetle ilgili sorgulamalar yaşanması.

5. Aile İlişkileri: Aile üyeleriyle sürekli sorunlar yaşanması veya iletişimde büyük sıkıntılar olması.

6. Akademik veya Sosyal Zorluklar: Okulda, özellikle akademik veya sosyal anlamda zorluklar yaşanması ve bu durumun genel işleyişi etkilemesi.

7. Riskli Davranışlar: Madde kullanımı, kendine zarar verme veya riskli cinsel davranışlar gibi riskli eylemlere girilmesi.

8. Kronik Sağlık Durumları: Depresyon, anksiyete, yeme bozuklukları, obsesif kompulsif bozukluk gibi ruhsal hastalıklar veya kronik hastalıklarla başa çıkma.

9. Önleme ve Destek: Belirgin bir sorun olmasa bile, stres yönetimi, başa çıkma stratejileri geliştirme ve direnç güçlendirme için terapi faydalı olabilir.

Ergenlik dönemi, bir kişinin duygusal ve psikolojik gelişiminin önemli olduğu bir zamandır, bu yüzden erken müdahale, daha sağlıklı başa çıkma mekanizmalarının oluşmasına yardımcı olabilir. 

Ergen terapisi için 12-18 yaş arası düşünülebilir fakat bu yaş kriteri bazen esneklik gösterebilmektedir. 12 yaşın altındaki çocuklar için çocuk terapisi ve 18 yaş üzeri için de yetişkin terapisi desteği alınabilir. 

Ergen terapisi genellikle ergenin ihtiyaçlarına göre şekillenir ve ebeveynlerin terapiye katılımı, terapinin amacına, terapistin klinik planına veya terapiye olan yaklaşımına ve terapist ile ergenin arasındaki ilişkiye göre değişir. Ancak, genelde aşağıdaki durumlarda ebeveynler terapiye katılabilir:

1. Başlangıç Süreci: Terapinin başında, terapist genellikle ebeveynlerle bir görüşme yaparak ergenin yaşamı, aile dinamikleri ve destek ihtiyaçları hakkında bilgi alır. Bu, terapistin ergenin durumu hakkında daha iyi bir anlayış geliştirmesine yardımcı olur.

2. Ebeveyn Eğitimi ve Destek: Ebeveynler, ergenin terapi sürecini daha iyi anlamalarına ve evde nasıl destek olabileceklerini öğrenmelerine yardımcı olacak rehberlik alabilirler. Bu, ebeveynlerin daha bilinçli bir şekilde ergenle iletişim kurmalarını sağlar.

3. Aile Terapisi: Eğer ergenin terapisi, aile içindeki iletişim sorunları, çatışmalar veya ilişkilerle ilgili ise, ebeveynler de terapiye dahil olabilir. Aile terapisi, aile üyelerinin birbirlerini daha iyi anlamalarına ve sağlıklı iletişim becerileri geliştirmelerine yardımcı olabilir.

4. Ergenin İzniyle: Ergen, terapistin ona rehberlik etmesine olanak tanıyan bir ortamda rahatça konuşmayı tercih ediyorsa, terapi sırasında ebeveynlerin katılımı sınırlı olabilir. Ancak, terapist ve ergenin onayı ile ebeveynler bazen belirli seanslara dahil olabilir.